Aslında böyle pesimistik bir başlangıç yapmak istemezdim, ama ben benim ve şu aralar bayağı negatifim. Öyleyse kafamdaki sorulardan başlayayım. Acaba bazı ters giden şeyleri görmezden gelip kendi kendine düzelmesini beklemek mi daha iyi yoksa onun bir sorun olduğunu belirleyip kafa patlatmak mı? İkinci seçenek çok daha mantıklı gözükse de bazı şeylerin sorun olduğunu kabul etmek de, insanı normalden çok daha fazla açmaza sokuyor.

Ben havadan dert aramaya ne zaman başladım? Çok eskiden psikoloji hakkında bir kitap okuduğumu hatırlıyorum. Başarısız bir öğrencinin nasıl başarılı bir öğrenciden çok daha fazla ilgi görerek ödüllendirildiğini anlatıyordu. Bunun gibi saçma sapan şeyler benim aklıma takılır, öyle bir takılır ki bir süre sonra hayatıma yansımaya başlar. Ama düşününce, ben dertlerimi neredeyse kimseyle paylaşmıyorum ve ilgi çekmenin tam aksine, bir hayalet gibi yaşıyorum.

Kimsenin beni tanımadığı bu yerde hayatımı özetleyeyim. Hatırladığım ilk anıyı hatırlamıyorum, küçüklüğüm hakkında hatırladığım şey sürekli düşündüğüm. Beni ben yapan en önemli özelliğim sürekli düşünmekti. Kitap okurken bir yandan düşünebiliyordum. Kitap okumak pasif bir davranıştır çünkü. Ne zaman internet hayatıma girdi, düşünmeye fırsatım kalmamaya başladı. Dedim ya kendimi bildim bileli düşünürüm diye, meğer benim zaman kavramım düşünme üzerine kuruluymuş. Öyle bir geçti ki zaman ben farketmeden, beni üzen zamanın geçmesinden çok, ben bir şey kazanmadan geçmiş olması. Hissettiklerimi şu şekilde anlatmak mümkün; bir insan bir gün çalışmazsa ne kazanır ne kaybeder. Ama her gün çalışan bir insan, bir gün çalışmazsa, o gün onun için zarardır. Normalde o gün kazanacağı parayı alamaz ve bu bir zarardır onun gözünde.

Sıkıcı olduysa başka zaman başka türlü yazarım :) ama kim ne derse desin bence okunmaya ve düşünmeye değer şeyler bunlar.